-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Σκέψεις για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής


6 Νοεμβρίου 2011, 32η Κυριακή μέσα στο χρόνο
Κατά Ματθαίον, 25:1-13

«Ο ερχομός της βασιλείας του Θεού θα μοιάζει με ό,τι έγινε με δέκα παρθένες. Αυτές πήραν τα λυχνάρια τους και βγήκαν να προϋπαντήσουν το γαμπρό. Πέντε απ' αυτές ήταν συνετές και πέντε άμυαλες. Oι άμυαλες πήραν τα λυχνάρια τους, μα δεν πήραν μαζί τους και λάδι. Απεναντίας, οι συνετές πήραν μαζί με τα λυχνάρια τους και λάδι στα δοχεία τους. Επειδή όμως ο γαμπρός αργοπορούσε, νύσταξαν όλες και κοιμήθηκαν. Kατά τα μεσάνυχτα ακούστηκε μια φωνή: "έρχεται ο γαμπρός· βγείτε να τον προϋπαντήσετε!" Όλες, λοιπόν, οι παρθένες σηκώθηκαν και τακτοποίησαν τα λυχνάρια τους. Οι άμυαλες είπαν τότε στις συνετές: "δώστε μας από το λάδι σας, γιατί τα λυχνάρια μας σβήνουν". Οι συνετές όμως απάντησαν: "όχι, γιατί δε θα φτάσει και για μας και για σας· καλύτερα, πηγαίνετε στους πωλητές ν' αγοράστε για δικό σας". Αλλά ενώ πήγαιναν ν' αγοράσουν λάδι, ήρθε ο γαμπρός. Τότε οι έτοιμες παρθένες μπήκαν μαζί του στη γιορτή του γάμου, και έκλεισε η πόρτα. Ύστερα από λίγο φτάνουν και οι υπόλοιπες παρθένες κι άρχισαν να φωνάζουν: "κύριε, κύριε, άνοιξέ μας!" Εκείνος όμως τους αποκρίθηκε: "αλήθεια σας λέω, δε σας ξέρω". Nα είστε, λοιπόν, άγρυπνοι, γιατί δεν ξέρετε ούτε την ημέρα ούτε την ώρα που θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου».

Τι σημαίνει άραγε, στο σημερινό ευαγγελικό κείμενο, να είναι κανείς συνετός ή άμυαλος; Είναι αλήθεια πως αυτό εδώ το απόσπασμα πάντα με προβλημάτιζε. Οι πέντε άμυαλες παρθένες (παρθένες λέγονταν στην εποχή του Ιησού τα κορίτσια ηλικίας 14-16 ετών, που δεν είχαν παντρευτεί ακόμη) είχαν ξεχάσει να πάρουν μαζί τους επιπλέον δοχείο με λάδι. Όμως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε. Γιατί ο Κύριος δεν ήταν ελεήμων και μεγαλόψυχος μαζί τους; Δεν είχαν κάνει και το μεγαλύτερο έγκλημα. Ο Χριστός, όμως, τονίζει ότι αυτό είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό παράπτωμα - παράπτωμα για το οποίο αξίζει να βρεθεί κανείς εκτός γιορτής, και όχι μόνο. Φτάνει στο σημείο να μην αναγνωρίζει τις άμυαλες, αφού τους λέει : «Δε σας ξέρω». Τι το σοβαρό κάνανε τελικά οι άμυαλες παρθένες;
...

Μία διαφορά μεταξύ των παρθένων είναι ότι οι μισές ετοίμασαν και προνόησαν να έχουν λάδι, ενώ οι υπόλοιπες όχι. Αυτή η πράξη είναι πολύ σημαντική, γιατί με βάση αυτήν κρίνει ο γαμπρός. Γιατί οι μισές προνόησαν και οι άλλες όχι; Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την ιστορία, ας βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση τους. Έστω ότι περιμένουμε κάποιον ή, καλύτερα μάλλον, ότι έχουμε ένα ραντεβού. Τρέφουμε ιδιαίτερη εκτίμηση, σεβασμό και αγάπη για το άτομο που θα υποδεχτούμε. Δεν θα κάνουμε τα πάντα, δεν θα προβλέψουμε και τις πιο μικρές λεπτομέρειες της υποδοχής; Τι του αρέσει, τι θα ήθελε να κάνει για να ευχαριστηθεί, κ.ο.κ.; Όλη μας η προσοχή και η διάθεση θα ήταν στραμμένη προς το πρόσωπο που πρόκειται να συναντήσουμε, κι έτσι θα προετοιμαζόμασταν κατάλληλα. Ενώ, αντίθετα, εάν δεν είχαμε ούτε εκτίμηση, ούτε σεβασμό, ούτε αγάπη για το πρόσωπο αυτό, είναι σίγουρο ότι θα πράτταμε επιπόλαια, όπως ακριβώς οι άμυαλες παρθένες. Δεν θα δίναμε πολύ σημασία, σα να ήταν μια υπόθεση ρουτίνας. Επομένως, κατά την παραβολή του Χριστού, συνετός είναι αυτός που δίνεται ολοκληρωτικά, με ειλικρινή αγάπη, αποσκοπώντας στην εξυπηρέτηση του άλλου και του Θεού. Εάν οι συνετές παρθένες είχαν ετοιμάσει επιπλέον δοχείο με λάδι, ήταν επειδή επιθυμούσαν να συναντήσουν και να υποδεχθούν το γαμπρό με κάθε κόστος. Παίρνοντας ως παράδειγμα αυτή την παραβολή, μπορώ να κάνω την εξής ερώτηση στον εαυτό μου: Εγώ, πώς υποδέχομαι τους άλλους στη ζωή μου; επιπόλαια, σα να πρόκειται για ρουτίνα, ή με τον ανάλογο σεβασμό και αγάπη; Διαθέτω χρόνο στο Θεό; Βρίσκω χρόνο για να προσευχηθώ; Αφού αναλογιστώ αυτά, λέω την εξής προσευχή: «Κύριε, δώσε μου τη χάρη να σε ακούω και να σ' αγαπώ όλο και περισσότερο. Άνοιξε τα μάτια μου, την καρδιά μου και την ψυχή, έτσι ώστε να είμαι πάντα πρόθυμος να ακολουθήσω το κάλεσμά σου. Μη με αφήνεις, Κύριε, στην αδιαφορία μου και στην άρνησή μου. Αλλά δώσε μου ένα πνεύμα εγρήγορσης και υπομονής.»

π. Πέτρος Χονγκ