-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Σκέψεις για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής


16 Οκτωβρίου 2011, 29η Κυριακή μέσα στο χρόνο
Κατά Ματθαίον, 22:15-22

Τότε πήγαν οι Φαρισαίοι κι έκαναν σύσκεψη πώς να τον παγιδέψουν με ερωτήσεις. Έστειλαν, λοιπόν, τους μαθητές τους μαζί με τους Ηρωδιανούς, και του είπαν: «Δάσκαλε, ξέρουμε πως λες την αλήθεια και διδάσκεις αληθινά το θέλημα του Θεού, και δεν φοβάσαι κανέναν, γιατί δεν υπολογίζεις σε πρόσωπα. Πες μας, λοιπόν, τι γνώμη έχεις; Επιτρέπεται να πληρώνουμε φόρο στον αυτοκράτορα ή όχι;» O Ιησούς κατάλαβε την πονηριά τους και τους είπε: «Γιατί προσπαθείτε να με παγιδέψετε, υποκριτές; Δείξτε μου το νόμισμα που πληρώνουμε για φόρο». Εκείνοι του έφεραν ένα δηνάριο. «Ποιανού είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;» τους ρωτάει. «Tου αυτοκράτορα», του απαντούν. «Δώστε, λοιπόν», τους λέει, «στον αυτοκράτορα ό,τι ανήκει στον αυτοκράτορα, και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό». Όταν το άκουσαν αυτό έμειναν κατάπληκτοι και τον άφησαν κι έφυγαν.

Τότε πήγαν οι Φαρισαίοι κι έκαναν σύσκεψη πώς να τον παγιδέψουν με ερωτήσεις. Έστειλαν, λοιπόν, τους μαθητές τους μαζί με τους Ηρωδιανούς, και του είπαν: «Δάσκαλε, ξέρουμε πως λες την αλήθεια και διδάσκεις αληθινά το θέλημα του Θεού, και δεν φοβάσαι κανέναν, γιατί δεν υπολογίζεις σε πρόσωπα. Πες μας, λοιπόν, τι γνώμη έχεις; Επιτρέπεται να πληρώνουμε φόρο στον αυτοκράτορα ή όχι;»
Το ευαγγέλιο της Κυριακής έχει θέμα τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να παγιδεύσουμε κάποιον. Μην ξεχνάμε ότι για να στήσουμε σε κάποιον παγίδα χρειαζόμαστε ένα κίνητρο. Εδώ, η ζήλεια των Φαρισαίων τους ωθεί να παγιδεύσουν τον Ιησού. Η παγίδα την οποία στήνουν ξεκινάει με την αναγνώριση μιας αλήθειας γύρω από το χαρακτήρα του: «Λες την αλήθεια και διδάσκεις αληθινά το θέλημα του Θεού, και δε φοβάσαι κανέναν γιατί δεν υπολογίζεις σε πρόσωπα». Στη συνέχεια του κάνουν μια ερώτηση πάνω στο θέμα του φόρου, θέμα που είναι αρκετά επώδυνο για πολλούς Ιουδαίους. Εάν έλεγε ναι, θα τον κατηγορούσαν ότι είναι φίλος των Ρωμαίων· εάν έλεγε όχι, θα τον κατάγγελλαν στις ρωμαϊκές αρχές. Τελικά, όποια απάντηση κι αν έδινε, με ένα μονολεκτικό «ναι» ή «όχι», θα αναιρούσε αυτό που πίστευαν όλοι γι’ αυτόν, δηλαδή ότι είναι ένα πρόσωπο που δεν φοβάται να πει την αλήθεια, αφού η ερώτηση θα τον είχε αναγκάσει να πάρει είτε το μέρος των Ιουδαίων είτε των Ρωμαίων. Κατά βάθος, παγιδεύω σημαίνει κατηγορώ κάποιον είτε άμεσα είτε έμμεσα, σε σημείο να χάσει την αξιοπιστία του. Μήπως και εγώ, για διάφορους λόγους, έχω προσπαθήσει να παγιδεύσω κάποιον ή κάποιους, όπως οι Φαρισαίοι; Μήπως έχω κατηγορήσει έναν άνθρωπο σε σημείο να χάσει την αξιοπιστία του, έτσι ώστε όλοι οι γνωστοί του να αρχίζουν να δυσπιστούν απέναντί του; Έχω συμπεριφερθεί ποτέ μου όπως ο Χριστός, λέγοντας, δηλαδή, αυτό που πιστεύω μπροστά στους άλλους, χωρίς να φοβάμαι κανέναν; Πότε και τι είπα εκείνη τη στιγμή; Αφού αναλογιστώ όλα αυτά, λέω την εξής προσευχή: «Κύριε και Θεέ μου, μπαίνω συχνά σε πειρασμό να κάνω κακό στους άλλους. Αντί να συμπεριφέρομαι όπως ένας αληθινός μαθητής σου και να ακολουθώ το παράδειγμα σου, δεν ακολουθώ τις εντολές σου. Μάθε με, Κύριε, να μην παγιδεύω τους συνανθρώπους μου, αλλά να έχω μια καρδιά μεγάλη, γενναιόδωρη και διάπλατη, πάντα πρόθυμη να ενθαρρύνει τους άλλους. Κύριε, δώσε μου επίσης θάρρος για να ομολογώ την πίστη μου μπροστά στους άλλους χωρίς να ντρέπομαι και να φοβάμαι. Κάνε με, σε παρακαλώ, Κύριε, έναν απόστολο αγάπης και ειρήνης».
...

O Ιησούς κατάλαβε την πονηριά τους και τους είπε: «Γιατί προσπαθείτε να με παγιδέψετε, υποκριτές; Δείξτε μου το νόμισμα που πληρώνουμε για φόρο». Εκείνοι του έφεραν ένα δηνάριο. «Ποιανού είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;» τους ρωτάει. «Tου αυτοκράτορα», του απαντούν. «Δώστε, λοιπόν», τους λέει, «στον αυτοκράτορα ό,τι ανήκει στον αυτοκράτορα, και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό». Όταν το άκουσαν αυτό έμειναν κατάπληκτοι και τον άφησαν κι έφυγαν.
Προσέξτε με τι χάρη, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, απαντάει ο Ιησούς. Είναι ευθύς, ειλικρινής και ξέρει τι θέλει από τη ζωή του. Με την απάντηση που δίνει ξεφεύγει από την ύπουλη παγίδα, παραμένοντας πιστός στον εαυτό του. Πώς ακούγονται αυτά τα λόγια του Χριστού σε εμάς, τώρα, σε μια εποχή κρίσης, που το κράτος μας ζητά πολλούς φόρους: «Δώστε... στον αυτοκράτορα ό,τι ανήκει στον αυτοκράτορα και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό». Κατά βάθος, με αυτή την απάντησή του ο Χριστός θέτει μια ερώτηση ουσίας στον καθένα μας: «Τι ανήκει στον αυτοκράτορα και τι στο Θεό;» Πρόκειται για ερώτηση ουσίας, διότι ανακρίνει με μια έννοια, τον τρόπο που ζούμε. Εάν το κέντρο της ζωής μας είναι ο Θεός, τότε τού οφείλουμε όλη μας την αγάπη και τον εαυτό μας. Έτσι, έχοντας ως γνώμονα την σχέση μας με το Θεό, θα λάβουμε και τις ανάλογες αποφάσεις στη ζωή μας, θα ξεκαθαρίσουμε, δηλαδή, τι είναι πρωτεύον και τι δευτερεύον. Εάν το κέντρο της ζωής μας είναι κάτι άλλο, τότε θα κάνουμε επιλογές με άλλα κριτήρια. Είναι ο Θεός το κέντρο της ζωής μου; Τον συμβουλεύομαι και προσεύχομαι σε αυτόν όταν είναι να πάρω μια σημαντική απόφαση; Πότε το έκανα και τι απόφαση πήρα τελικά; Εάν δεν το έχω κάνει ποτέ, μήπως ήρθε η στιγμή να το κάνω; Αφού βρω χρόνο να σκεφτώ όλα αυτά, λέω την εξής προσευχή: «Κύριε, φώτισε με, έτσι ώστε να μην ασχολούμαι με ανούσια πράματα. Δίδαξε με, Κύριε, τι είναι σημαντικό στη ζωή μου και τι δεν είναι. Εσύ που είσαι η πηγή της ζωής, δείξε μου μέρα με την μέρα τις χαρές που γεμίζουν τη ζωή μου. Φύλαξε με, Κύριε, από τη λύπη και τη θλίψη που με κάνουν να βλέπω τη ζωή μου αρνητικά και μαύρα. Αλλά οδήγησέ με στο φώς σου που είναι φώς χαράς και ευτυχίας, έτσι ώστε να μοιραστώ τη χαρά και την ευτυχία μαζί με τους άλλους».

π. Πέτρος Χονγκ