-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ανοιχτοί Ορίζοντες, τ. 1071, Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 2011

Editorial
Σε κάθε εποχή -και ιδιαίτερα σήμερα- είτε ως άτομα είτε ως κοινότητες ζούμε σε σχέση και σε επικοινωνία με άλλους. Οι σχέσεις αυτές όμως δεν είναι πάντα σταθερές, αλλάζουν με την εξέλιξη της ιστορίας. Για παράδειγμα μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο οι σχέσεις μεταξύ των χωρών άλλαξαν. Οι σύμμαχοι του χθες έγιναν αντίπαλοι και οι πρώην αντίπαλοι έγιναν σύμμαχοι.
    Αλλά και οι σχέσεις των θρησκευτικών κοινοτήτων αλλάζουν με την πρόοδο της ιστορίας και την αλλαγή των συνθηκών. Έτσι και οι σχέσεις μεταξύ των χριστιανικών Εκκλησιών άλλαξαν τα τελευταία πενήντα χρόνια. Ήρθαμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Η κυριότερη αιτία ήταν η αλλαγή νοοτροπίας. Στη νεότερη εποχή μαθαίνουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα με τρόπο αντικειμενικό και κριτικό. Δεν μένουμε στις ιδέες και στις αντιλήψεις που κληρονομήσαμε. Διαμορφώνουμε τη δική μας άποψη. Επιθυμούμε την άρση των παλιών αντιθέσεων που εμποδίζουν σήμερα τη συνεννόηση και την συνεργασία.
    Είναι θέμα βασικής σημασίας, ως άτομα και ως κοινότητες να είμαστε ικανοί να πάρουμε τη θέση που θέλουμε και μας αρμόζει σε μια ομάδα με άλλους συνοδοιπόρους ή «εταίρους». Βρίσκεται σε αδιέξοδο όποιος δεν μπορεί να ενταχθεί σε μια ομάδα και να βρει συνεργάτες εκεί.
    Η ανάγκη να πάρουμε τη θέση μας σε μια κοινότητα έχει πολλές όψεις και είναι επίκαιρη για πολλούς λόγους. Οι Έλληνες, ως χώρα, ως οικονομική οντότητα, ως πολίτες, ως Εκκλησία καλούμαστε από τις σημερινές ιστορικές ανάγκες όχι μόνο να μην απομονωθούμε, αλλά να προοδεύσουμε στη συνεργασία με τους εταίρους μας και να καλλιεργήσουμε την αμοιβαία κατανόηση, την αμοιβαία εκτίμηση, τη συνεργασία.
    Η αβεβαιότητα για τον εαυτό μας, η ασυνέπεια, η αντιφατική στάση απέναντι στους άλλους ή ακόμα και η μνησικακία μάς βάζει στο περιθώριο και στην απομόνωση. Η ιστορία δε χαρίζεται σε όσους μένουν πίσω ή δεν μπορούν να αποφασίσουν πού ανήκουν. Είναι θέμα βασικής σημασίας να ανήκουμε με άλλους εταίρους σε μια ομάδα όπου μοιραζόμαστε κοινές αξίες, έχουμε κοινά χαρακτηριστικά, κοινούς στόχους, όπου τους σεβόμαστε και μας σέβονται.
    Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και στο χριστιανικό κόσμο. Σε αυτό το σύνολο πρέπει να λάβει την ιδιαίτερη θέση της. Σε αυτό το χώρο ανήκει πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά. Δεν ανήκει ούτε στη Μέση Ανατολή, ούτε στη φανταστική πλέον Σοβιετική Ένωση, ούτε αποτελεί μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ούτε αιωρείται στο πουθενά ως «έθνος ανάδελφον». Αλλά επ’ αυτού, φαίνεται, ως Έλληνες δεν μπορούμε ακόμη να συμφωνήσουμε...

π. Θεόδωρος Κοντίδης
Διευθυντής