-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Σκέψεις για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής

Η δική μου απάντηση;

25 Σεπτεμβρίου 2011, 26η Κυριακή μέσα στο χρόνο
Κατά Ματθαίον, 21:28-32

«Τι γνώμη έχετε τώρα γι' αυτό που θα σας πω: Κάποιος είχε δύο παιδιά. Πάει λοιπόν στον πρώτο και του λέει: "παιδί μου, πήγαινε σήμερα κι εργάσου στο αμπέλι μου". Αυτός του είπε: "δε θέλω". Ύστερα όμως μετάνιωσε και πήγε. Πάει και στον δεύτερο και του λέει τα ίδια. Εκείνος του αποκρίθηκε: "μάλιστα, κύριε", αλλά δεν πήγε. Ποιος από τους δύο έκανε το θέλημα του πατέρα του;» «O πρώτος», του απαντούν. Τους λέει ο Ιησούς: «Σας βεβαιώνω πως οι τελώνες και οι πόρνες θα μπουν πριν από σας στη βασιλεία του Θεού. Ήρθε σ' εσάς ο Ιωάννης κηρύττοντας την οδό της σωτηρίας, και δεν τον πιστέψατε· οι τελώνες όμως και οι πόρνες τον πίστεψαν. Κι εσείς, παρ' όλο που τους είδατε, δε μετανοήσατε ούτε τότε για να τον πιστέψετε».

Σε κάθε παραβολή ο Χριστός απευθύνεται προσωπικά στον καθένα, γιατί θέλει τη δική μας γνώμη και θέση πάνω σ' ένα ζήτημα. Γι' αυτό αρχίζει ο Χριστός με τα εξής λόγια : «Τι γνώμη έχετε τώρα γι' αυτό που θα σας πω;». Δε μας λέει πάντα από την αρχή «αυτό είναι σωστό» ή «αυτό είναι λάθος». Θέλει ν' ακούσει πρώτα την απάντησή μας, τη δίκη μας τοποθέτηση. Ας βρούμε χρόνο να προετοιμαστούμε εσωτερικά, στρέφοντας όλη μας την προσοχή (ψυχή, καρδιά, νου και σώμα) για να ακούσουμε την παραβολή, έχοντας πάντα στο μυαλό μας το ερώτημα: «Ποια είναι η δική μου απάντηση πάνω σε αυτό το θέμα;»

«Τι γνώμη έχετε τώρα γι' αυτό που θα σας πω: Κάποιος είχε δύο παιδιά. Πάει λοιπόν στον πρώτο και του λέει: "παιδί μου, πήγαινε σήμερα κι εργάσου στο αμπέλι μου"
«Παιδί μου, πήγαινε σήμερα κι εργάσου στο αμπέλι μου.» Προσέξτε με τι στοργή και αγάπη απευθύνεται ο Πατέρας στο παιδί του. Έτσι απευθύνεται στον καθένα μας ο Θεός Πατέρας: «παιδί μου». Και μας καλεί κάθε μέρα να εργαστούμε για τη βασιλεία του :«πήγαινε σήμερα.» Είμαι, πράγματι, σε θέση να πω ότι είμαι αληθινό παιδί του Θεού, όσον αφορά τη συμπεριφορά και τις πράξεις μου στην καθημερινή ζωή; Τι κάνω κάθε μέρα για να μπορώ να αναγνωρίσω ότι είμαι παιδί του Θεού (π.χ. προσεύχομαι, βοηθώ άλλους ανθρώπους, κ.ά.); Κατά τη γνώμη μου, με ποιους τρόπους γίνομαι παιδί του Θεού; Αφού βρω το χρόνο να σκεφτώ όλα αυτά, λέω την εξής προσευχή: «Θεέ πατέρα, εσύ που πάντα είσαι μεγαλόψυχος και στοργικός προς εμένα, Σου ζητώ τη χάρη να ζήσω μαζί Σου μια σχέση Πατέρα και γιού (ή κόρης). Θεέ μου, δώσε μου το θάρρος να σε λέω Πατέρα χωρίς να φοβάμαι και να ντρέπομαι. Και φώτισε με να δω που υστερώ, για να γίνω ένας πραγματικός γιός (ή κόρη) σου.»
...

Αυτός του είπε: "δε θέλω". Ύστερα όμως μετάνιωσε και πήγε.
Ο πρώτος γιος απαντά με πολύ αρνητικό και βίαιο τρόπο στον Πατέρα του. Υπήρξαν φορές που και εγώ είπα όχι στο Θεό ή στον επίγειο πατέρα μου, αλλά τελικά έκανα αυτό που έπρεπε ή αυτό που μου ζητούσε να κάνω; Πότε έγινε αυτό; Τι μ' έκανε να μετανιώσω και να αλλάξω τη στάση μου; Αφού αναλογιστώ όλα αυτά, λέω την εξής προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, εσύ που είσαι ένας αληθινός γιός του Θεού, δώσε μου μια καρδιά πρόθυμη στο κάλεσμά σου. Μάθε με να λέω "ναι" πρώτα και δώσε μου το θάρρος και την επιμονή να πάω ως το τέλος σε αυτό που με καλείς.»
Πάει και στον δεύτερο και του λέει τα ίδια. Εκείνος του αποκρίθηκε: "μάλιστα, κύριε", αλλά δεν πήγε.
Ο δεύτερος γιός είπε στην αρχή «ναι», αλλά δεν πήγε καθόλου. Είναι κακός γιος, γιατί λέει ψέματα και εκμεταλλεύεται την εμπιστοσύνη τού Πατέρα. Είναι διπρόσωπος: άλλα λέει και άλλα κάνει. Μήπως και εγώ στη ζωή μου αλλά λέω και άλλα κάνω μπροστά στο Θεό και στους γνωστούς μου; Σε ποια πράγματα συμπεριφέρομαι έτσι; Γιατί; Έχω προσπαθήσει να αλλάξω; Έπειτα λέω την προσευχή: «Κύριε υπάρχουν στιγμές που τα λόγια μου δεν αντιστοιχούν στις πράξεις μου. Λέω ότι πρέπει να κάνουμε το καλό, αλλά εγώ δεν το κάνω. Κύριε αναγνωρίζω ότι πολλές φορές είμαι δειλός και είμαι μόνο λόγια. Σε παρακαλώ, Κύριε, μετάστρεψε την καρδιά μου και γίνε αυστηρός μαζί μου εάν χρειαστεί, για να έρθω στον ίσιο δρόμο σου.»
Ήρθε σ' εσάς ο Ιωάννης κηρύττοντας την οδό της σωτηρίας, και δεν τον πιστέψατε· οι τελώνες όμως και οι πόρνες τον πίστεψαν. Κι εσείς, παρ' όλο που τους είδατε, δε μετανοήσατε ούτε τότε για να τον πιστέψετε.
Ακόμη και οι πιο άθλιοι της κοινωνίας, δηλαδή οι τελώνες (εφοριακοί) και οι πόρνες πίστεψαν και μετανόησαν, εξαιτίας του Ιωάννη Βαπτιστή. Σε τι δυσκολεύομαι να πιστέψω για να μετανοήσω; Μήπως πρόσφατα γνώρισα κάποιον σαν τον Ιωάννη Βαπτιστή, δηλαδή έναν άνθρωπο που έλεγε την αλήθεια, και εγώ από πείσμα ή ντροπή δεν ήθελα να αναγνωρίσω τα λάθη μου; Τελικά από εδώ και στο εξής τι θα προσέχω για να μη συμπεριφέρομαι ξεροκέφαλα και πεισματάρικα, αφού έτσι δεν μπορώ να αναγνωρίσω την αλήθεια; Μετά από αυτές τις σκέψεις, στρέφομαι προς τον Χριστό και λέω την εξής προσευχή: «Κύριε, μάθε με να λέω το άσπρο, άσπρο και το μαύρο, μαύρο. Δώσε μου, Κύριε, ειλικρίνεια για να μπορώ πάντοτε να αναγνωρίσω την αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή. Κύριε, γνωρίζω ότι η αλήθεια θα με ελευθερώσει, αλλά πολλές φορές δεν κάνω το βήμα. Διότι φοβάμαι το τι θα πουν οι άλλοι, ή τι γνώμη θα έχουν για μένα, ή τι γνώμη θα έχω εγώ για μένα. Ελευθέρωσέ με, Κύριε, από αυτό το κακό, σπάσε αυτό το φαύλο κύκλο για να μπορέσω να πορευθώ προς εσένα.»

π. Πέτρος Χονγκ