-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο π. Σ. Φρέρης στο Συμπόσιο Λατινικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο π. Σεβαστιανός Φρέρης, εφημέριος της Ενορίας, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών και υπεύθυνος της Βιβλιοθήκης, συμμετείχε με εισήγηση στο "IX Πανελλήνιο Συμπόσιο Λατινικών Σπουδών / Rideamus igitur: Το Χιούμορ στη Λατινική Γραμματεία", το οποίο διοργάνωσε ο Τομέας Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 19-22 Μαΐου 2011, με προσκεκλημένους καθηγητές ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων.
Ο π. Σεβαστιανός Φρέρης στο βήμα
    Η εισήγηση του π. Σεβαστιανού έγινε στην απογευματινή συνεδρία του Σαββάτου και είχε τίτλο "Risus Monasticus – Regula Magistri". Το θέμα της ομιλίας ήταν η σημασία και η αντιμετώπιση της ευθυμίας και του γέλιου στο πλαίσιο των σημαντικότερων μοναστικών κανόνων της δυτικής εκκλησίας στην ύστερη αρχαιότητα και το Μεσαίωνα.
    Κατά την εισήγηση τονίστηκε το γεγονός ότι ένας από τους παλαιότερους μοναστικούς κανόνες που επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους, ο Regula Magistri (6ος αι.), καθώς και οι πρώτοι μεγάλοι θεολόγοι και ιδρυτές μοναχικών ταγμάτων, ο Κλήμης της Αλεξανδρείας (γ. 150), ο Άγιος Κολομβιανός (γ. 540), ο Βενέδικτος της Aniane (γ. π. 747), ο Άγιος Βερνάρδος (γ. 1090), ο Θωμάς Α Κέμπις (γ. 1380), κ.ά., κράτησαν μια αυστηρότατη στάση απέναντι στο γέλιο, θεωρώντας το ανθρώπινη εκδήλωση που δεν είναι απλώς κατώτερη αλλά και επικίνδυνη για την αφοσίωση και την ευλάβεια που οφείλει να επιδεικνύει ο χριστιανός, και πολύ περισσότερο ο μοναχός. Η στάση αυτή, επισήμανε ο π. Σεβαστιανός, άρχισε να αλλάζει ουσιαστικά με τον Θωμά Ακινάτη (γ. 1225), τον πρώτο σημαντικό θεολόγο που συνέδεσε την ευθυμία και το γέλιο με τη γενικότερη φυσική έκφραση του ανθρώπου, και του έδωσε θετική διάσταση, θεωρώντας το "ανάπαυση της ψυχής".